De ouder op afstand doet er in het algemeen zo zeer het zwijgen toe dat de naaste omgeving (buren, collega’s) niet weet dat er kinderen zijn. Het verloren contactverlies is daarmee een echt taboe. Waar kinderen in dit thema door de afhankelijkheid van de zorgende ouder in een emotionele gevangenis zitten is dat bij de ouder op afstand eigenlijk niet veel anders. En schrijven hierover doet vermoeden dat ik het allemaal beter weet maar ook ik zit gevangen. Ik geef er de voorkeur aan om dit niet in detail uit te leggen.
Soms doe je dingen vanuit toewijding maar ik merk dat ik mijn talent ook voor mezelf houdt uit zelfbescherming. En in mijn geval is dat schadelijk voor wat ik eigenlijk wil opbouwen.
Wat maakt het uit wat een ander van je denkt; nou in mijn leven heb ik gemerkt dat het de schijn van schuld is die veroordeeld. En dat hoeft dus helemaal niet waar te zijn.
En hierover schrijvend zou ik natuurlijk het liefst ook de oplossing geven, maar eerlijk is eerlijk: ik ben nog op zoek. En met dit stuk neem ik een stap die mij over een drempel moet helpen.