Ik ben Evert Bergshoeff en ik ben een vader op afstand. Dat wil zeggen ik heb 2 dochters maar het is jaren geleden dat ik ze gesproken heb. En ik kan u beloven: dat doet wat met mij.
In het verloren contact met mijn dochters heb ik me gerealiseerd dat het van belang is om te onderscheiden wat van mij is en wat niet. En ik zou jullie willen uitnodigen om met mij mee te wandelen langs de kernwaarden die ik ontdekte op mijn tocht. En laat ik maar duidelijk zeggen: dit is mijn verhaal, daar hoeft niemand wat mee, maar het is wel mijn hoop dat er mensen zullen zijn die zeggen; daar kan ik wat mee.
En mijn tocht begon bij de dreun die ik kreeg, en dat was pas toen ook mijn jongste dochter liet weten dat ze mij nooit meer hoefde te zien. Twee jaar lang, van ’s ochtends tot ’s avonds laat gingen boosheid, vragen, twijfels, fantasieën, door mijn hoofd en slapen werd er niet makkelijker van. Ik ben er trots op dat ik toch elke dag gewerkt heb want ik vond het super heftig.
En toch werden deze 2 jaar ook belangrijk, vanwege de dingen die ik hierdoor ben gaan doen. Ik wilde heel erg precies alles weten over deze vorm van contactverlies. En ondanks dat ik niet echt een lezer ben, verslond ik de nodige boeken. Twee jaar op rij liep ik een wandeling mee van 200 kilometer, ook al is ook wandelen niet echt mijn ding; het was mijn motivatie voor dit thema die mij dreef. Ik keek talloze youtube filmpjes en zat er met pen en papier bij met de pauzeknop onder handbereik. Bij het overdenken van mijn verleden en de familie waar ik uitkom, kon ik 8 situaties aanwijzen die op mijn situatie lijken.
In december van 2021 realiseerde ik me dat ik weer rechtop liep en minder gebukt ging. En ik herinnerde mezelf aan de oneliner die ik meer dan 10 jaar daarvoor ontdekte bij de overwinning op mijn depressie:
Het contactverlies wordt nogal gedomineerd door kritische en negatieve geluiden. Ik zag in lotgenotengroepen mensen die decennialang in deze modus berichten deelde en dacht bij mezelf; is dit wat ik met de rest van mijn leven wil? Wat moet de melodie van de rest van mijn leven zijn? En eerlijk gezegd vond ik het antwoord op die vraag niet heel erg moeilijk. Want natuurlijk wil ik dat mijn leven gekleurd wordt door liefde, positiviteit, veiligheid en beschikbaarheid. En hoe mooi zou het zijn als ik dat ook nog betekenisvol zou kunnen maken.
Want wat kan ik nog als ik niet eens meer weet waar ze wonen en ik ben op alle kanalen geblokkeerd? Wie ben ik? En wie wil ik zijn als mens? En ik dacht wel vrij direct: als ze mij niet willen zien, dan missen ze ook wat. En ik koos ervoor om het beste uit mezelf te halen. En om af te zien van rancune. Mijn drijfveer is de liefde voor mijn dochters. En wanneer ik over dit thema spreek wil ik spreken als kenner en niet als slachtoffer van dit onderwerp en ik blijf graag bij mezelf. En ik ontdekte dat ik hierdoor overal over het contactverlies kan praten, en daarbij is een hele ouderwetse regel mijn eigen regel geworden:
De wijze waarop ik over het thema spreek bepaalt voor een belangrijk deel hoe daarop wordt gereageerd.
En dan misschien de belangrijkste regel uit wat ik te zeggen heb:
En je zou kunnen denken dat ik dat dan doe voor mijn dochters, maar eerlijk gezegd doe ik dat vooral voor mezelf en mijn eigen gezondheid. Ik wil graag dat ik, meer dan wie ook, kan uitleggen hoe ik daarmee ben omgegaan. Ik wil graag aantonen dat er een enorm verschil zit tussen wie ik ben en het verhaal waar zij in geloven, en ik hoop dat er bij hen het verlangen gaat groeien om weer eens langs te komen. En ik ben op zoek naar een betrokken omstander met lef die hen de vraag wil stellen: weet je dat nou echt wel zeker? Want ik zie iets heel anders. En zelf wil ik graag ook zo’n omstander zijn.
Ik heb ze een hoop te vertellen. Want in de afgelopen jaren heb ik nogal wat verhalen gehoord van mensen. En ik denk dat we de hoopvolle verhalen moeten bewaren, delen en opnieuw vertellen. Zoals Frenk van der Linden in zijn aankondiging refereerde aan het herstelde contact van zijn ouders, het kan wel; er is hoop.
En ik kan het niet laten om 2 voorbeelden te noemen:
Op een straat event loopt een buitengesloten vader zijn dochter en kleinkind tegen het lijf en het kleinkind van 8 jaar, vraagt aan moeder, mag ik opa een handje geven ? ik kan u verzekeren dat opa een topdag had, want dit was de eerste ontmoeting met zijn kleinkind.
En na ruim 10 jaar contactverlies, net nadat ik deze moeder leerde kennen, gebeurt er iets wat ze niet meer voor mogelijk had gehouden; één voor één nemen haar dochters weer contact met haar op. En vorig jaar wordt ze uitgenodigd bij de bruiloft van één van haar dochters. Bij de tafelschikking staat er een stoel voor haar klaar met het bordje en daar staat op; Deze stoel is voor de moeder van de bruid”.
En van beide verhalen kun je niet zeggen, en ze leefde nog lang en gelukkig, het zijn topmomenten in het leven dat rauw blijft.
Ik ben trots en dankbaar dat beiden hier vandaag aanwezig zijn.
Bij de opname van de podcast met Jasper gaf ik hem mijn spiegeltje en op dit spiegeltje heb ik de tekst gegraveerd:
Mijn spiegeltekst is: Je kijkt naar de allerbelangrijkste persoon in jouw leven.
U bent de allerbelangrijkste persoon in uw leven.
En nee, dat is niet egoïstisch.
Ik heb al heel wat verhalen gehoord en daardoor weet ik dat de grootste bedreiging van de ouder op afstand is chronische stress. Zorg ongelooflijk goed voor jezelf. Werk aan jezelf en wordt de mooist mogelijke mens.
De kans is groot dat hier mensen aanwezig zijn die heel vaak koude handen en koude voeten hebben. Dat is een lichaamssignaal. Een signaal van een lijf in overlevingsstand.
En mijn vraag aan deze zaal is: hoe gaat het nu echt met u?
De enige oplossing in dit thema lijkt te zijn; de terugkeer van de kinderen. En hoewel ik daar ook op hoop is dat voor mij niet het belangrijkste. Als ze niet terugkeren dan is dat maar zo.. En ik ben bezig om mijn verhaal op te schrijven in een boek, in de hoop dat als er ooit kleinkinderen komen er de kans bestaat dat zij dat zullen lezen, en dat ze trots kunnen zijn op hun opa.
Mijn levensgeluk moet niet afhankelijk zijn van de terugkeer van mijn dochters. Want als mijn geluk hiervan afhangt dan zit ik gegijzeld. Het gaat mij erom wat ik ervan gemaakt heb.
De waarom vraag is de “Wat nu?”vraag geworden.
In dit contactverlies vond ik een nieuw doel in mijn leven. Op internet vond ik een man die zei:
the purpose of live is live with a purpose. Alsook pain gives purpose. Het doel van het leven is leven met een doel. En deze pijn geeft mij een doel in het leven.
En ik ben het aan mezelf verplicht om dat niet voor mezelf te houden; ik wil het delen, want als mij dit lukt dan bestaat zomaar de kans dat u daar ook wat aan heeft.
Het feit dat mij het voorrecht werd verleend om vandaag hier te mogen spreken, zou ik nooit hebben meegemaakt als ik het contact met mijn dochters niet was verloren. En de lijst met bijzondere ervaringen die ik juist door dit thema heb mogen meemaken is lang. Ik ben geworden wie ik vandaag ben, juist door dit contactverlies en dat ervaar ik als heel bijzonder. En om dit te duiden gebruik ik de metafoor van de balans weegschaal, met aan de ene kant een loodzware last, die wordt opgetild door de verzameling bijzondere dingen die ik mocht meemaken vanwege dit thema.
In mijn tocht door dit thema kwam ik hele bijzondere mensen tegen, waardoor ik zeg:
(De zwart gemaakte ouder is meestal een heel kleurrijk mens.
En dan nog iets; want we weten dat dit van generatie op generatie overslaat, en als we dat weten dan is de vraag, kunnen we wat veranderen in de verhouding met onze eigen ouders. Want niet zelden speelt daar hetzelfde. Op mijn reis ben ik mijn geloof verloren, maar deze tekst uit de bijbel is gewoon waar: Eert uw vader en uw moeder opdat uw dagen verlengd worden. Juist dit thema laat zien dat ouders en kinderen eerder sterven als die eer ontbreekt. .
Een wijs man zei tegen mij: Evert start een stichting. En dat hebben we gedaan. Daarbij zochten we naar een liefdevolle naam en we kozen voor Koosje. Een koosnaam voor het kind waar we hoopvol en verwachtingsvol naar uitkijken. Een stichting die er heel bewust voor kiest om dit uiterst moeilijke thema op een zo positief mogelijke manier te benaderen. In de geest van Bibian Mentel die zei: Er moet ruimte zijn voor het leed, maar laten we vooral kijken naar wat we ervan kunnen maken. Een stichting anders dan al die anderen. En met deze stichting organiseren we het superheldencafe op allerlei plaatsen van Nederland. Het verlies van een kind kun je rekenen tot de categorie van de moeilijkste thema’s in het leven en mensen die daar wat van weten te maken, en zij die dat ook graag willen, die zouden elkaar live moeten ontmoeten, zoals dat ook vandaag, hier, nu gebeurt.
Het bijeen brengen van de ouders op afstand is een helende zaak. Gehoord en gezien worden zonder oordeel zou beter georganiseerd moeten worden in Nederland. En Apeldoorn is daarin een positieve uitzondering op de overheid en ons past een woord van dank voor de bijdrage die deze gemeente deed aan deze bijzondere middag. Het geeft ruimte om dit breder te verspreiden.
En ik wil afsluiten met wat ik mijn mission statement noem:
Laten we toewerken naar een wereld waarin de ouder op afstand wordt heroverwogen. Al was het maar om het risico uit te sluiten dat je een prachtig mooi mens laat lopen die je eigenlijk voor geen goud had willen missen.
